Een historische brug

Tijdens een bezoek aan Santafé Antioquia nemen we altijd even een kijkje bij de Brug: El Puente Occidente. Meestal is het te heet om de auto te verlaten maar de laaste keer heb ik toch de wandeling gemaakt over de brug. Zie foto´s hieronder.

De El Puente Occidente zorgt voor een verbinding tussen Santafé de Antioquia en Medellín met de rest van de provincie. Voordat de brug in gebruik genomen werd was er vanaf 1855 een verbinding tussen de twee oevers via een boot. In 1922 wordt de brug ook ingebruik genomen voor auto´s. In 1987 wordt de brug tot nationaal monument verklaart.

De brug bestaat uit 4 torens die 11 meter hoog zijn. De 4 torens worden verbonden door in totaal 4 kabels. De torens worden beschermt door gegalvaniseerde ijzeren platen om de onderliggende hout structuur te beschermen tegen weersinvloeden.

De vloer van de brug is van hout en heeft 3 wegen, 1 weg voor auto verkeer en twee voetgangers/fiets verbindingen aan de buitenzijde.

José María Villa

José María Villa is geboren in Sopetrán, Antioquia Colombia in 1850. Op zijn veertiende gaat hij naar de Univeristeit van Antioquia waar hij gedurende 4 jaar studeerd, na zijn studie doet hij een postdoc Mecanica in het instituut Stevens de Hoboken in New Jersy in de Verenigde Staten. Villa zit in het team van de ontwerpers van de Brooklyn Bridge in New York. Als Villa terugkeert naar Colombia ontwerpt en construeert hij 4 bruggen over de Rio Cauca (Cauca rivier)

1. Pescadero tussen Ituango en Yarumal
2. Puente Iglesias op de weg van Jerico
3. Puente de la Pintada tussen Valparaiso en Carmanta
4. Puente Occidente tussen Olaya en Santafé de Antioquia

Na deze projecten neemt Villa deel aan de constructie van de brug Navarro bij Honda, Tolima, na dit project besluit hij om docent te worden tot 1915 het jaar waarin José María Villa overlijd in Medellín.

Onderhoud

In de twintigste eeuw wordt regelmatig groot onderhoud aan de brug gepleegd met namen in de jaren 30. In 1955 de Ingenieur Juan de God Higuita worden de eerste verbeteringen bij de brug aangebracht die ook goed zichtbaar zijn. De houten dwarsbalken worden vervangen door die van aluminium, waardoor de brug een grotere draag capaciteit krijgt. Ook werden er wijzigingen in de vloer van de brug aangebracht.

In 1995 El Instituto Nacional de Vias in samenwerking met het Ministerie van Cultuur, werd met een betonnen structuur conserverende verbeteringen aan de brug aangebracht waar de brug voor volgende generaties behouden blijft.

Chiyogami is traditioneel Japans papier waarop een kleurrijk patroon is gedrukt van bijvoorbeeld bloemen of dieren. Sommigen zeggen dat chiyogami zijn naam ontleent aan de vele vrolijke figuren die uitgebeeld worden, waarmee gevierd wordt Chiyo ofwel eeuwige welvaart. Twee voorbeelden zijn de hout, bamboe en pruim figuren en de kraanvolgels (zie foto) en schildpadden figuren. Anderen zeggen dat Chiyogami is vernoemd naar het Chiyoda kasteel, ook bekend als Edo Kasteel, hier werd het veel gebruikt door de vrouwelijke bedienden welke werkten in de binnenste kamers van het shogun.

Terugkijkend naar de oorsprong, is Chiyogami uitgevonden door medewerkers van de rechtbank uit Kyoto, zij begonnen met het decoreren van het papier waarop zij brieven schreven of Japanse tanka gedichten. Na verloop van tijd werd het “gelukspapier” zoals de traditionele Chinese design’s en kraanvogels en schildpadden figuur. In het Edo tijdperk, de nishiki-e techniek (een multi kleurige houtblok print techniek gebruikt in ukiyo-e) werd populair, deze techniek laat beelden zien uit het dagelijks leven van de stedelingen in Edo, ook werden er in deze tijd vele nieuwe kleurrijke design’s geproduceerd. Edo Chiyogami, is erg populair onder het gewone volk. Vandaag wordt het veel gebruikt voor origami, decoratieve dozen en voor kleren van poppen.

Vele design geprint op Edo Chiyogami zijn traditionele Japanse figuren. Ze worden geclassificeerd als botanische-, dierlijke-, en geometrische figuren, celestijnse figuren ofwel figuren gevonden in de universe en natuurlijke fenomenen, utensil figuren ontwerpen van dagelijkse gebruiksartikelen.

Deze figuren zijn niet alleen gerelateerd aan het Japanse leven, manieren en gebruiken, maar worden ook geacht geluk en welvaart te brengen. Verder fungeert het als talisman tegen de duivel. Vandaag de dag vind je ze nog steeds terug op kimono’s en yukutas (katoenen zomer kimono’s), handdoeken, keramiek en op bekende merkkleding.

De kracht van observatie modelleren en verfijning van de vroegere ontwerpers, welke de ontwerpen gemaakt hebben van bloemen en dieren zijn superb.

Voor meer info kijk naar het Engels Japanse boek: Origami Booklet Using Edo Chiyogami (isbn 987-4-262-15245-5)

Links

http://www.origamikaikan.co.jp/

Screaming Eagle zit hoe kan het ook anders op Eagle Beach in Aruba en heeft een Maimi style lounge bar atmosfeer. De keuken is french fushion, heeft een zeer uitgebreide kaart. Eten is een top experience in de Screaming Eagle want aan het eind van het diner gaat de muziek harder en kan je uitgebreid loungen in een van de vele lounge bedden of in het upper floor lounge house. Voor reviews over het restaurant Screaming Eagle restaurant ga naar restaurantsaruba.com.

Naast Screaming Eagle ook nog even bij de Natural Pools geweest, zeer mooie natuur en je kunt er lekker zwemmen. Het is alleen toegankelijk met een goede 4 wheel drive.

39 landen bezocht wat 17% van de wereld is!

135 miljoen jaar geleden was onze aarde hoofdzakelijk bedekt met oceanen. Tijdens het schuiven van de Caribische tektonische plaat tegen Zuid Amerikaanse tektonische plaat is het bassin van Cundinamarca ontstaan. Dit is de plek waar nu Bogota en Zipaquira liggen. Door de warmer wordende aarde is deze binnenzee opgedroogd en onder druk is een zout champignon ontstaan. Op dit moment is de zout berg bedekt met een laag aarde en rotsen van 40 meter dik.

Voor het koloniale tijdperk ontdekten de Indianen de zoutmijn, en er ontstond op en rond de zoutmijn al snel veel economische bedrijvigheid. In het begin van de 19de eeuw begonnen Duitse ingenieurs Alexander Von Humboldt en Jacob Wiesner met exploitatie van de zoutmijn. Gedurende de 19de en 20ste eeuw tot heden wordt de mijnbouw gedaan volgens een systeem van het graven van kamers waardoor een grotten structuur ontstaat.

Op dit moment is in de grotten van de berg een van de belangrijkste monumenten van Colombia gevestigd, de “Zout Kathedraal” van Zipaquira. In vroegere tijden werden de mijnwerkers bloot gesteld aan de gevaren die mijnbouw met zich meebrengen zoals, werken zonder licht, werken met explosieven en verder het instortingsgevaar.

In 1950, stelden de mijnbouwers voor aan de president directeur van de Nationale Bank van Colombia Dr. Luis Angel Arango om een tempel te bouwen toegewijd aan de Maagd Rosary of Gausa. De Nationale Bank van Colombia accepteerde het voorstel en delegeerde het project aan de architect Jose Maria Gonzalez Concha welke de mijn ontwierp en met de bouw begon in 1951. Deze kathedraal was in het Gausa exploitatie niveau gebouwd en heeft qua ontwerp veel weg van een Christelijke basiliek. De basiliek had een toegangstunnel van 580 meter lang, 4,5 meter breed en 5 meter hoog. Door slecht management en verouderde mijnbouw technieken was de Kathedraal in 1975 tijdelijk gesloten vanwege instortingsgevaar. In 1975 is gelijk begonnen met het verstevigen van bepaalde gedeelte met beton en staal kabels. Echter dit heeft maar 17 jaar geholpen waarna de “Oude Zout Kathedraal” definitief gesloten werd in 1992.

Door de hoge populariteit van de “Oude Kathedraal” en de functie van toeristisch trekpleister werd besloten 0m “De Nieuwe Zout Kathedraal” te bouwen. Middels zorgvuldige plannen en gedegen onderzoek is “De Nieuwe Zout Kathedraal” gebouwd in het Fabricata level, dit niveau in de mijn is gedolven met nieuwe mijnbouw technieken en heeft een betere structuur waardoor gevaar van instorting beperkt is. In 1990 werd er een open competitie uitgeschreven door de Colombian Society of Architects. In totaal werden er 47 projecten ingediend waarbij het ontwerp van Roswell Garavito Pearl werd uitgekozen. De nieuwe Kathedraal heeft een oppervlakte van 8.500 m.

Het eerste deel van de zoutmijn bestaat uit 14 kamers welke je allemaal langs loopt als in een lange gang van 386 meter:

1. Jesus is condemned to death
2. Jesus carries the cross on the back
3. Jesus falls for the first time under the weight of the cross
4. Jesus meets with the virgin Mary
5. Simon from Cyrene helps Jesus to carry the cross
6. Veronica wipes Jesus face
7. Jesus falls to the ground for the second time
8. Jesus consoles the women from Jerusalem
9. Jesus falls to the ground for the third time
10. Jesus is stripped down of his vestments
11. Jesus is crucified
12. Jesus died on the cross
13. Jesus is taken down off the cross
14. Jesus is placed in the Sacred Sepulchre

Aan het eind van de gang gekomen kom je bij een van de mooiste gedeelten van de kathedraal “de doom” waar de ontmoeting van God met de mens wordt uitgebeeld onder de grond. In dit gedeelte vind je ook stalactieten, het water is regenwater en komt van boven uit de 40 meter dikke laag aarde waarmee de zoutmijn bedekt is. De stalactiet groeit circa 1 centimeter per jaar. De doom heeft een diameter van 11 meter en het lijkt er op dat er een marmeren vloer ligt in “de doom”. Vanuit “de doom” kan je het belangrijkste symbool van de kathedraal zien, het grootste ondergrondse kruis ter wereld 16 meter hoog en 10 meter breed.

In het derde gedeelte van de “nieuwe zout kathedraal” ben je inmiddels 33 meter gezakt t.o.v. de ingang waar je naar binnen bent gekomen, maar toch heb je nog steeds 180 meter rots boven je hoofd. In het derde gedeelte van de zoutmijn bevinden zich drie hoofd kamers.

1. Chapel to our lade of the Rosary of Guasa
2. Central nave
3. Nave of the birth

In de centrale kamer zie je 4 pilaren die de 4 pilaren van het christelijke geloof voorstellen en de 4 evangelisten Saint Mark, Saint Mathew, Saint John and Saint Luke.

Op 16 december 2004 is een 4de gedeelte in de “nieuwe zout kathedraal” geopend namelijk het Conventie centrum van de Zout Kathedraal. Dit conventie centrum is 10 meter breed, 16 meter hoog en 80 meter lang. Het heeft een capaciteit om 260 mensen te laten zitten en er kunnen zo`n 50 mensen op het toneel. Als de stoelen worden weggehaald kunnen er circa 700 mensen in het conventie centrum.

Hoewel ik in mijn leven al heel wat gereisd heb hoort dit bij een van mijn favorieten omdat het zo uniek is een Kathedraal onder de grond. Ik hoop dan ook dat er snel besloten word om dit monument op de Wereld Erfgoed lijst van UNESCO te zetten.